Informacje redakcji czasopisma

INSTRUKCJA WYDAWNICZA

I. Zaleca się, aby teksty sporządzone były w jednym egzemplarzu wydruku (maszynopisu) wydawniczego: podwójna interlinia, 30 wierszy na stronie, po 60 znaków w wierszu, szeroki lewy margines. Do wydruku należy dołączyć wersję elektroniczną tekstu wraz z materiałami ilustracyjnymi.

II. Tytuły, cytaty, cudzysłowy.

1. Tytuły:

a) rękopisy: oryginalne tytuły piszemy w cudzysłowie, tytuły nadane przez autora tekstu — bez cudzysłowu, np. Laudum sejmiku, Memoriał itp.;

b) druki: tytuły i tytuły rozdziałów piszemy kursywą, a fragmenty dzieł — w cudzysłowie, tytuły domyślne lub utarte określenia tytułowe — dużą literą bez wyróżnień, np. Kronika Hel­molda, Roczniki kwedlinburskie, Geograf Bawarski, Konstytucja 3 Maja.

2. Cytaty:

a) źródła cytujemy wyłącznie w języku oryginału; w wypadku słowiańskich alfabetów cyrylic­kich (białoruskiego, bułgarskiego, macedońskiego, rosyjskiego, serbsko–chorwackiego i ukra­ińskiego) stosujemy transliterację według normy międzynarodowej (ISO 9:1995), zob. niżej tablicę transliteracyjną;

b) cytowanych fragmentów źródłowych nie poprzedzamy i nie kończymy trzema kropkami;

c) opuszczenia w cytowanym tekście sygnalizujemy dwiema pauzami bez nawiasów prostokątnych: — —;

d) dopuszcza się formę: cyt. za

3. Cudzysłowy: podwójne (dół–góra);

III. Pisownia imion, nazwisk i innych wyrażeń określających osoby.

1. Stosujemy oryginalną pisownię imion i nazwisk w ojczystym języku osób wzmiankowa­nych, w przypadku imion i nazwisk słowiańskich zapisanych cyrylicą stosujemy transliterację według w/w normy. Powyższe nie dotyczy osób uznanych za powszechnie znane (np. Cyce­ron, Szekspir, Waszyngton, Wolter itd.), panujących i świętych. W wypadku spolonizowanych cudzoziemców można stosować formę polską.

2. Imiona osób po raz pierwszy wzmiankowanych w tekście lub narracyjnym fragmencie przy­pisu powinny być przytoczone w pełnym brzmieniu. W innych przypadkach podaje się inicjały imion i nazwisko lub — zwłaszcza w odniesieniu do postaci znanych albo często wy­mienianych w tekście — tylko nazwisko, np. Kościuszko, Mickiewicz. W opisach bibliograficznych i archiwalnych zawsze należy uwzględniać jedynie inicjały imion i nazwi­sko.

IV. Skróty, daty i inne określenia czasu, liczebniki.

1. W tekstach stosujemy ogólnie przyjęte skróty: itd., m.in., etc. i inne (zob. niżej zamieszczo­ny wykaz skrótów), a także z reguły: r. (rok) i w. (wiek).

2. Daty w tekście:

a) miesiąc słownie, np. 5 marca 1910 r.;

b) przy różnych stylach (kalendarzach): 10/20 maja 1589 r., ale 27 II/11 III 1896 r.;

c) okresy od do: np. 1–10 maja 1900 r., 1 maja – 10 czerwca 1900 r.;

d) w datach wtrąconych w nawiasie miesiąc podaje się liczbą rzymską i nie stosuje się skrótu r. na końcu, np. (1 V 1826).

3. Daty w przypisach:

a) miesiąc liczbą rzymską, np. 5 III 1900 (nie dotyczy cytatów i fragmentów narracyjnych);

b) w razie braku daty dziennej miesiąc zawsze słownie, np. w marcu 1825 r.

4. Pisownia określeń wiek, rok:

a) przed — rozwinięte, np. w wieku XVI, w roku 1928;

b) po — skrócone, np. w XVI w., w 1928 r.

5. W określeniach typu w drugiej połowie, lata osiemdziesiąte nie używa się cyfr.

6. Liczebniki:

a) zapis cyfrowy z oddzielaniem spacją rzędów wielkości, np. 1 234, 11 456, 234 567;

b) zapis cyfrowy z zastosowaniem skrótów: tys., mln, mld, np. 2 tys., 5 mln, 10 mld.

c) można stosować zapis: jeden, dwa, trzy, cztery, pięć następne liczebniki już 6, 7 itd.

VII. Przypisy następują pod tekstem (przypisy dolne). Numery przypisów umieszczamy w górnej frakcji, bez nawiasów, kropek. Odsyłacze do nich w tekście umieszczamy w górnej frakcji; w przypadku zbiegnięcia się odsyłacza z przecinkiem, średnikiem lub kropką kończącą zdanie — przed tymi znakami (z wyjątkiem skrótów, np.: w. lub r.). W przypisach stosuje się skróty takie jak w tekście oraz konwencjonalne skróty łacińskie: ibidem, idem, eadem, iidem, eaedem, op. cit., loc. cit.

VIII. Opisy bibliograficzne.

1. Czasopisma: inicjał imienia i nazwisko autora, oddzielone spacją, tytuł tekstu (kursywą), tytuł czasopisma w cudzysłowie lub skrót tytułu (jeśli występuje w poniższym wykazie, bez cudzysłowu), rocznik, rok wydania, numer lub zeszyt cyframi arabskimi, strony, np.:

J. Michalski, Publicystyka i parapublicystyka doby sejmu 1776 roku, KH 105, 1998, 1, s. 21–64.

2. Serie wydawnicze:

a) tytuły zależne: tytuł serii kursywą, numer tomu cyfrą arabską, tytuł tomu kursywą, numer woluminu, zeszytu, części cyfrą arabską, miejsce i rok wydania, strony, np. Acta Nuntiaturae Polonae, t. 15: Germanicus Malaspina (1591–1598), vol. 1: (1 XII 1591 – 31 XII 1592), wyd. L. Jarmiński, Cracoviae 2000, s. 421–457;

b) tytuły niezależne: inicjał imienia i nazwisko autora, oddzielone spacją, tytuł kursywą, miej­sce i rok wydania, nazwa serii i numer tomu bez wyróżnienia, strony na końcu. W wypadku prac zbiorowych po tytule przywoływanego tekstu następuje po przecinku — w: (bez na­wiasów prostokątnych), tytuł opracowania zbiorowego pisany kursywą oraz inicjał imienia i nazwisko redaktora, np. J. Tyszkiewicz, Brunon z Querfurtu, w: Z dziejów średniowiecznej Europy Środkowowschodniej, red. idem, Warszawa 1998, Fasciculi Historici Novi, t. 2, s. 38–49.

3. Teksty zamieszczone w wydawnictwach ciągłych o charakterze wydawnictw zbiorowych traktujemy jak artykuły w czasopismach (tytuły wydawnictw w cudzysłowie),

np. J. Staszewski, Elekcja 1697 roku, „Acta Universitatis Nicolai Copernici”, Nauki Huma­nistyczno–Społeczne, z. 259, Historia, 28, 1993, s. 73–92. Jeśli książka ukazała się jako jeden tom (zeszyt) wydawnictwa ciągłego, to stosujemy następujący opis: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł kursywą, miejsce i rok wydania, tytuł wydawnictwa ciągłego w cudzysłowie, tomy, zeszyty i podobne informacje.

4. Biogramy w Polskim słowniku biograficznym traktujemy jak artykuły w wielotomowej pracy zbiorowej, np. M. Zgórniak, Haller Cezary, PSB, t. 9, Wrocław 1960–1961, s. 250.

5. Stosujemy polskie określenia skrótowe: wyd., oprac., red. (nie pod red.), tłum.

6. Opisy bibliograficzne wtrącone do tekstu lub wywodu w przypisie zamykamy w nawiasie okrągłym.

7. Po skrótach prac wielokrotnie cytowanych nie umieszczamy trójkropka.

8. W opisach bibliograficznych prac opublikowanych w słowiańskich alfabetach cyrylickich stosujemy transliterację według normy międzynarodowej.

9. Opisy archiwaliów i rękopisów modernizujemy zgodnie z zasadami określonymi w Instruk­cji wydawniczej dla średniowiecznych źródeł historycznych (Kraków 1925) oraz Instrukcji wydawniczej dla źródeł historycznych od XVI do połowy XIX wieku (Wrocław 1953).

10. Opisy starodruków nie są modernizowane.

WYKAZ SKRÓTÓW

AAN — Archiwum Akt Nowych w Warszawie

ABMK — „Archiwa Biblioteki i Muzea Kościelne”

AGAD — Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie

AGZ — Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z archiwum tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie

AP — Archiwum Państwowe

APH — „Acta Poloniae Historica”

ASWK — Akta sejmikowe województwa krakowskiego

ASWP — Akta sejmikowe województw poznańskiego i kaliskiego

BCzart. — Biblioteka Muzeum Narodowego im. Czartoryskich w Krakowie

BJ — Biblioteka Jagiellońska w Krakowie

BKórnik — Biblioteka Polskiej Akademii Nauk w Kórniku

BN — Biblioteka Narodowa w Warszawie

BOssol. — Biblioteka Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu

BPAU–PANKr. — Biblioteka Naukowa Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk w Krakowie

BRacz. — Biblioteka Publiczna im. Edwarda Raczyńskiego w Poznaniu

CAW — Centralne Archiwum Wojskowe

CDS — Codex diplomaticus nec non epistolaris Silesiae, Wrocław 1956–1964

CDÌA — Central´nij deržavnij ìstoričnij arhìv Ukraïni m. L΄vìv

CN - „Czasy nowożytne”

CPH — „Czasopismo Prawno–Historyczne”

DN — „Dzieje Najnowsze”

KDKK — Kodeks dyplomatyczny Katedry Krakowskiej, Kraków 1874–1883

KDM — Kodeks dyplomatyczny Małopolski, Kraków 1876–1905

KDMaz. — Codex diplomaticus et commemorationum Masoviae generalis, Warszawa 1919

KDP — Kodeks dyplomatyczny Polski, Warszawa 1847–1887

KDW — Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski, Poznań 1877 nn.

KH — „Kwartalnik Historyczny”

KHKM — „Kwartalnik Historii Kultury Materialnej”

LNB - Lietuvos mokslų akademijos biblioteka (Wilno)

LNBAN - L`vìvs`ka naukova bìblìoteka Akademìï Nauk Ukraïni ìm. V. Stefanika (Lwów)

LVIA - Lietuvos valstybės istorijos archyvas (Wilno)

MGH — Monumenta Germaniae Historica

MGH SrG — Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Germanicarum

MGH SS — Monumenta Germaniae Historica, Scriptores

MK — Metryka Koronna

MPH — Monumenta Poloniae Historica

mps — maszynopis

n. — i następna

NP — „Nasza przeszłość. Studia z dziejów kościoła i kultury katolickiej w Polsce”

nn. — i następne

OiRP — „Odrodzenie i Reformacja w Polsce”

op. cit. — opus citatum

PH — „Przegląd Historyczny”

por. — porównaj

przyp. — przypis

PSB — Polski słownik biograficzny

RDSG — „Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych”

red. — redaktor, redakcja

RGADA — Rossijskij gosudarstvennyj arhiv drevnih aktov Moskva

RH — „Roczniki Historyczne”

rkps — rękopis

RPAU WHF — „Rozprawy Polskiej Akademii Umiejętności. Wydział Historyczno–Filozo­ficzny”

RPTHer. — „Rocznik Towarzystwa Heraldycznego”; „Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego”

RWHF PAU — „Rozprawy i Sprawozdania z Posiedzeń Wydziału Historyczno–Filozoficzne­go Akademii Umiejętności”, Kraków 1874–1891

„Rozprawy Akademii Umiejętności. Wydział Historyczno–Filozoficzny”, Kraków 1891–1918

„Rozprawy Polskiej Akademii Umiejętności. Wydział Historyczno–Filozoficzny”, Kraków 1921

„Rozprawy — Polska Akademia Umiejętności. Wydział Historyczno–Filozoficzny”, Kraków 1921–1928/1929

„Rozprawy Wydziału Historyczno–Filozoficznego — Polska Akademia Umiejętno­ści”, Kraków 1928/1929–1952

„Rozprawy Wydziału Historyczno–Filozoficznego — Polska Akademia Umiejętności”, Kraków 1992–

SDRE — „Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo–Wschodniej”

SGKP — Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich

SH — „Studia Historyczne”

Sobótka — „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka”

SPPP — Starodawne Prawa Polskiego Pomniki

SSS — Słownik Starożytności Słowiańskich

St. Źr. — „Studia Źródłoznawcze”

sygn. — sygnatura

VL — Volumina Legum

wyd. — wydanie, wydał

z. — zeszyt

ZH — „Zapiski Historyczne”

zob. — zobacz